دانش آموخته دکتری علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
چکیده
تعمیم روش‌های علوم طبیعی به حیات اجتماعی، جامعه و انسان را به مؤلفه‌های مادی و مکانیکی تقلیل می‌دهد. این نگاه تقلیل‌گرایانه، پیچیدگی‌های انسانی و اجتماعی را نادیده گرفته و در نظریه‌های سیستمی متأخر نیز دین را تنها به مثابه‌ی یک «خرده‌نظام» در کنار سایر بخش‌ها به رسمیت می‌شناسد. در نتیجه، پذیرش نامشروط کارآمدی مدرن بدون نقد مبانی ماتریالیستی و کارکردی آن، به تعارض با مبانی دین‌شناختی نظام سیاسی منجر می‌شود؛ امری که ضرورت بازتعریف کارآمدی را بر مدار «حقیقت» و درکی فراگیر از انسان و جامعه الزامی می‌سازد.
