تقدم شناخت بر تجویز: اولویت دادن به تحلیل نظری و تبیین ساختاری مسائل بر راه‌حل‌های مقطعی و فاقد پشتوانه، و فراهم آوردن زمینه‌های شناخت عمیق پیش از هرگونه مداخله سیاستی.
واکاوی ریشه‌های تاریخی مسائل: پرداختن به بسترها و پیشینه مسائل جهت پیشگیری از «فراموشی نهادی» و کاهش خطاهای ناشی از تصمیم‌گیری‌های بی‌پشتوانه معرفتی.
مسئله‌مندسازی مفاهیم بنیادین: تدقیق و بازخوانی انتقادی مفاهیم کلیدی چون دولت، عدالت، قانون، آزادی و مردم و امثالهم که شالوده ساختار دولت‌سازی و جامعه‌پردازی را شکل می‌دهند.
تمرکز بر موضوعات تخصصی فراتر از مدیریت روزمره: پرداختن به مسائل در حوزه‌های سیاست، اقتصاد، فرهنگ و جامعه که از دل تجربه‌های عینی حکمرانی و نظریه‌پردازی‌های علمی برآمده‌اند.
تکوین ایده‌های کلان و صورتبندیهای فکری نو: فراهم آوردن بستری برای تولد ایده‌های بنیادین و صورتبندیهای فکری تازه، از دل گفت‌وگوهای انتقادی و تقابل سازنده آرای متنوع.
ترجمان دانش نظری به زبان سیاست‌گذاری: تبدیل یافته‌های نظری به مفاهیم عملیاتی سیاستی، بدون کاهش از اصالت و عمق تحلیل‌های تئوریک.
تضارب اندیشه‌ها به‌مثابه موتور ایده‌پردازی: تبدیل رویارویی دیدگاه‌ها از یک چالش به ظرفیتی خلاق برای انباشت دانش تخصصی و بلوغ نظری در حوزه حکمرانی.
بهره‌گیری از شبکه متنوع اندیشه‌ورزان: اتکا بر ظرفیت‌های صاحب‌نظران و دانشگاهیان باسابقه در کنار اندیشه‌ورزان و پژوهشگران جوان، برای ورود دیدگاه‌های نوآورانه و متفاوت به عرصه عمومی گفت‌وگو.
