این مقاله در باب ضرورت گشودن «مسأله‌ی ایران» و شیوه‌ی طرح آن نوشته شده است. نویسنده می‌پرسد «خود ایران چیست؟» و معتقد است روایتی از ایران معتبر است که بتواند امروز را توضیح دهد و ما را در آن حاضر کند. پژوهش درباره‌ی ایران، به باور نویسنده، خود یک رخداد مدرن است، زیرا دولت مدرن است که مطالعه‌ی ایران را ضروری کرده است. نام «ایران» در این چارچوب، صرفاً برچسبی تصادفی یا کهن نیست، بلکه تفسیری از آن چیزی است که بوده و هست و خواهد بود. از این رو، تداوم تاریخی ایران نیز نه واقعیتی از پیش داده، بلکه مدعایی علمی است که پژوهش باید آن را بیازماید. مقاله رویکرد ژئوپلیتیک و ژئواستراتژیک را -که ایران را به سرزمینی با جمعیتی معین تقلیل می‌دهد- ناکافی می‌داند و نقد می‌کند که دولت پهلوی با دیدن نام ایران به چشم امری انتخابی، ره به فراموشی آن برد. نویسنده ایران را «شرط وابستگی ما و این زمین به یکدیگر» می‌خواند و آن را فرصتی برای گفتن و شنیدن، و نیز نظریه‌ای درباره‌ی معنای تاریخ و جغرافیا می‌داند. پرسش نهایی مقاله این است که آیا می‌توانیم دوباره نام ایران را به زبان بیاوریم و بشنویم.