این مقاله با تمرکز بر تحولات سیاسی دهه‌های اخیر در ایران، به نقد و واکاوی پدیده‌ی فربه‌شدن «گفتمان کارشناسی و تخصص‌محوری» و به حاشیه رفتن «امر سیاسی» می‌پردازد. نویسنده با بهره‌گیری از مفاهیم فلسفه سیاسی (همچون آرای کارل اشمیت پیرامون «تصمیم» و تفکیک میان عقل عملی و عقل نظری) استدلال می‌کند که تقلیل دادن سیاست به مسائل فنی، اداری و مبتنی بر شواهد کمّی، به امتناع سیاستورزی اصیل و از دست رفتن مسئولیت سیاسی منجر می‌شود. پژوهش نشان می‌دهد که سیاست اساساً عرصه‌ی اراده، ارزش‌گذاری، خلق معنا و «تصمیم در شرایط عدمقطعیت» است، در حالی‌که گفتمان کارشناسی با تکنوکراسی و ارائه‌ی طرح‌های به ظاهر بی‌نقص، وجهِ بحران‌آفرین، آرمان‌گرایانه و تحول‌آفرین سیاست را مسدود می‌کند. نتیجه‌ی بحث هشدار می‌دهد که بدون احیای «اراده‌ی سیاسی» و پیوند سیاست با آرمان‌ها و روایت‌های جمعی، نظام تصمیم‌گیری کشور توان مواجهه با بحران‌های بنیادین خود را از دست خواهد داد.