مقاله‌ی «دولت در آمریکا: از تأسیس تا بلوغ» به این پرسش می‌پردازد که قدرت آمریکا از کجا سرچشمه گرفته و برای پاسخ، تحول دولت در این کشور را از دریچه‌ی آرای توکویل، ماکس وبر و وودرو ویلسون بررسی می‌کند. در مرحله‌ی نخست، توکویل آمریکای نوباوه را توصیف می‌کند؛ جامعه‌ای که حیات سیاسی‌اش نه از بالا و از طبقات ممتاز، بلکه از پایین و از دهستان آغاز شد و پیش از آنکه دولتی متمرکز شکل بگیرد، روح جمهوریت در آن نهادینه شده بود. در نگاه او، آزادی و قانونمداری در آمریکا دو روی یک سکه‌اند و قدرت در آن نه با سلب اختیارات، بلکه با تجزیه و توزیع آن مهار می‌شود. در مرحله‌ی دوم، وبر با نگاهی انتقادی دولت آمریکا را درگیر «نظام تاراج» می‌بیند؛ نظامی که در آن مشاغل دولتی به جای شایستگی، بر پایه‌ی پیروزی حزب تقسیم می‌شود. او ادامه‌ی این وضع را ناممکن می‌داند و نشانه‌های گذار به استخدام حرفه‌ای را رصد می‌کند. در مرحله‌ی سوم، ویلسون با مقایسه‌ی آمریکا و اروپا، عقب‌ماندگی اداری کشورش را می‌پذیرد و پایه‌گذار بوروکراسی مدرن می‌شود. ویلسون بر ضرورت دانش اداری تأکید می‌کند، اما خواهان آن است که این دانش با شرایط و اهداف آمریکایی سازگار شود. نتیجه‌ی این گذار آن است که منشأ قدرت در آمریکا از این پس دوگانه است: مردم و تخصص. نویسنده دولت آمریکایی را دولتی «دوچهره» می‌خواند که همواره میان بوروکراسی و دموکراسی در تنش است؛ تنشی که هم آسیب‌ها و هم پختگی تصمیم‌گیری‌های آن را توضیح می‌دهد.
